Албатта, майор дигар намедонад, ки чи тавр писа-шашро писанд оварад — вай ин-чунин дошту вай. Акнун вай ба назди ронанда меравад. Танҳо вай нисбат ба ӯ чизе ҳис намекунад, бинобар ин ӯро ҳамчун фаллуси озод истифода мебарад. Аммо ӯ харкурраеро ба вай сахт зад, то ҳатто барои қисми барои ӯ пешбинишуда ба даст орад. Бигзор даҳони вай ҳамчун харкуррае хидмат кунад, ки ба поён равад!
Муҳим он нест, ки зан метавонад хурӯсро дар даҳони худ гирад. чизи асосй он аст, ки вай мехнатдуст ва танбал нест! Оилаи мо пас аз хама нохушихои хонаю бачахо хобида, пояшро дароз карда, чунон ки мегуянд, кор Вася! Ва он гоҳ ҳайрон шавед, ки чаро мо дар паҳлӯи коргарон занҳоро меҷӯем! Ва барои он ки танбал нестанд ва медонанд, ки оҳиста-оҳиста одамро ба қуллаи лаззат мебаранд. Агар ба мо чунин сифат хизмат мекарданд, оё мо дар бонуи хона лаззат меҷустем?
г Ман хохиш дорам, ки лахза кунам г