Дар ибтидои навор духтараки хурдакаки пинтӣ чунон бачаги ва бадкор ба назар мерасад, ки дарҳол хоҳиши шаҳвонии ӯро бедор мекунад. Яке мехоҳад, ки бигирад ва инчунин ба ин бача маъқул аст, ки бо забонаш камарашро кӯфта, сӯрохиро бичашад. Ман мефаҳмам ва дастгирӣ бача, ки пурра вай бо кончаҳои пур. Ман эътироф мекунам, ки ман ин корро карда наметавонистам, гарчанде ки хоҳиш хеле зиёд буд ва аст!
Хуб, дар принсипи тааҷҷубовар нест, ки чашмони ин хонум ҳангоми дидани хурӯс, ки танҳо дар чашмонаш меафтад, равшан мешавад, ӯ албатта дикро мемакид, хуб аст ва худи ҷинс аз афташ дар аввал осон набуд. Ман намефаҳмам, ки чӣ тавр вай онро даровард, зеро он хеле калон аст, вай равшан аст, ки духтарро аз чунин дикҳо сӯхтааст, барои ҳамин вайро ба ин гуна зеҷиҳои калон ҷалб мекунад, вайро воқеан хуб мезад.