Духтарони осиёӣ бештар дастрасанд ва барвақт дарк мекунанд, ки фоҳиша будан фоидаовар аст. Ҳамин тавр, ин малика дар сӯрохи худ чарх зад ва тамоми кончаро аз ӯ макид. Қисми таъсирбахш буд ва муштарӣ саховатмандона ба рӯи вай пошид. Шумо корро анҷом додед, шумо метавонед дур шавед.)
Чӯҷа бад нест, аммо ба ман модар хеле маъқул аст! Ман чунин чӯҷаҳои боллазату шањдбориро дӯст медорам. Ва ҳангоме ки вай бо ронҳояш дароз шуд, ман бешубҳа ором намегирифтам, то он даме, ки ӯро ба пеш гузорам! Ақаллан онҳо метавонистанд филмеро бо унсурҳои бозиҳои лесбиянӣ созанд, зеро дар ин сурат аллакай ду зани бараҳна ба алоқаи ҷинсӣ таваҷҷӯҳи зиёд доранд. Ва марди якҷоя беҳтар хизмат мекард, ба ҳар ҳол ҷолиб мебуд!
Зан танҳо маликаи ҷинсӣ аст! Ҳангоми рост истодан шумо мебинед, ки чӣ тавр вай мушакҳои пеш ва анусро озодона идора мекунад! Ва ин сарфи назар аз он, ки ҳам пеш ва ҳам мақъад ба таври возеҳ таҳия шудааст. Ва чӣ гуна шакли бадани дилфиреб, синаҳои вай танҳо аз рӯи андоза ва шакл боварибахш нестанд. Ин гуна андоза ба ман дар як зани калон маъқул аст! На як кӯҳи гӯшт ва равғани бешакл, балки як зани калони шаклдор бо шаклҳои ҳайратангез. Ман як бор бо ӯ тақрибан ним сол мулоқот кардам, фаромӯш кардани ӯ ғайриимкон аст! Ва албатта баъд аз он бо занони лоғар мисли ин ки ман ба он даст нарасидам!